CountryHorseDancers.be


Go to content

Club Geschiedenis

Informatie

Het onstaan van de club Country Horse Dancers

Tekst: door Eddy Moerenhout

Geachte leden of mag ik zeggen beste (country) vrienden.
Toen er besproken werd wat er in ons eerste CHD club krantje allemaal aan bod zou komen, heb ik voorgesteld er mijn verhaal in te mogen zetten. Dit zeker niet om mijzelf in de belangstelling te plaatsen, maar wel om de nieuwkomers onder onze leden te kunnen waarschuwen dat countrydans en -muziek op sommige mensen een verslavende uitwerking kan hebben. Ook wilde ik op deze manier de leden kunnen vertellen hoe hun club is ontstaan en waarom, en degenen die hebben meegewerkt of een aandeel hebben gehad aan het oprichten van onze club, in de bloemetjes willen zetten en bedanken (en dan maar hopen niemand te vergeten).
Gezien mijn schrijverstalent al op hetzelfde lage niveau staat als mijn danstalent zal ik mij vooral beperken tot de chronologische opsomming van gebeurtenissen en feiten.
Laten we beginnen van in het begin.
De sportdienst van het Stad Vilvoorde en houdt zich soms bezig met de organisatie van actviteiten voor en met de Personeelskring.
In 2006 werd er een initiatiecursus “Country line dance” georganiseerd. Gezien mijn echtgenote werkzaam is in de Stedelijke Basisschool in Houtem, kon zij zich ook laten inschrijven. Dit deed ze samen met haar twee onafscheidelijke vriendinnen en ik, ja... ik zou ook meedoen.

Onze verwachtingen waren eigenlijk niet zo groot. Het motief om mee te doen was vooral eens kunnen lachen en na iedere les een goede pint gaan drinken in ons stamcafé ’t Voorhof te Houtem.
Ik herinner mij nog levendig onze allereerste les, de start van de eerste reeks van vijftien lessen, op een zonnige woensdagavond. Wat mij eerst opviel waren twee heren met een zwarte hoed, model Zorro, vervaardigd uit dik papier. Toen er dan nog een auto stopte en een dame en heer uitstapten, waarvan ik dacht dat ze rechtstreeks van Texas naar Vilvoorde waren gereden, had ik wel wat sceptische bedenkingen: wat gaat dat hier worden?
Maar tegen het einde van deze eerste les moest deze sceptische houding plaats ruimen voor een positieve conclusie: het was toch plezant geweest.
En les na les werd het nog plezanter!
Country line dance werd meer en meer de ideale ontspanning voor mij.
De woensdagavonddansles brak mijn stressende werkweek in twee. Ik kon er de batterijen terug opladen dankzij een dik uurtje lichamelijke ontspanning (met soms wat zweten) op de tonen van Bilbo’s Country Music. Bovendien was het onthouden van de danspasjes een goede brain training. Ik had veel bewondering voor het onuitputtelijke geduld van onze lesgeefster Kaat die aan iedereen evenveel aandacht wist te besteden. Dankzij alle vriendelijke mededansers (die al evenveel konden lachen als dansen) zat de sfeer er goed in.
Wat had een mens als ontspanning nog meer nodig?
De eerste vijftien lessen zijn voorbij gevlogen en het kon dan ook niet anders dan dat er een tweede sessie zou doorgaan. Voor de tweede reeks zouden ook de inwoners van Vilvoorde uitgenodigd worden mee te dansen. Jammer genoeg besloten de drie dames waarmee ik kwam dansen zich niet meer te laten inschrijven, ook al was er eentje bij die daar spijt van had.
Voor mij dus een moeilijke keuze...
Ik dacht bij mezelf: ik doe het graag, het is ontspannend, het is gezond, en vooral, ik doe er niemand kwaad mee en besloot mij terug in te schrijven.
Tijdens deze tweede sessie bleef de voldoening die ik uit het Country dansen putte nog groeien. Het deel van het menselijke brein dat instaat voor het opslaan van de danspassen en ons lichaam in ritme doet bewegen (en dat blijkbaar bij de meeste mannen minder ontwikkeld zou zijn dan bij de meeste vrouwen), begon zich bij mij wat aan te passen.
Niet dat ik een sterdanser geworden was, maar dankzij de ervaring van de vorige reeks kon ik de nieuwe dansen aanleren zonder constant naar Kaat’s voeten te moeten kijken. De geheime codetaal die Kaat gebruikte begon ik geleidelijk te ontcijferen en begreep dus wat ze bedoelde met een “rechtse shuffle naar voor” of met “linkse rock achter” zelfs wist ik wat te doen bij een “mambo step”.
De country microbe had mij gebeten en de verslavende uitwerking begon zich te uiten.
Tijdens de vele uren die ik voor mijn werk in de wagen doorbreng moest Q-music meer en meer plaats maken voor mijn CD’s met onze dansmuziek en Country klassiekers. Ook had ik de weg gevonden naar enkele shops waar country kleding en spullen werden verkocht, eerst om eens te kijken, dan om iets onopvallend te kopen, nu ben ik aan het sparen om mijn uitrusting nog wat uit te breiden.
Niettegenstaande de opgenoemde positieve ervaringen kwam er slecht nieuws...
De organisator moest ons met spijt melden dat zij geen derde line dance sessie meer mocht organiseren. Een country club uit de omgeving suggereerde dat onze danslessen een soort van concurrentie voor ze vormde. Dit was natuurlijk een misverstand, maar om alle misverstanden te voorkomen had het Stadsbestuur toch besloten met het organiseren van country danslessen te stoppen. Het doek was nu definitief gevallen... er zou geen country muziek meer weerklinken in de VIP zaal van de sporthal. Bilbo en Kaat zouden ons nooit meer les geven en wij zouden geen line dance meer kunnen beoefenen in onze vertrouwde omgeving.
Vele van de mededansers hadden spijt, de teleurstelling was groot. Ook ik vond dit niet kunnen, gewoon onrechtvaardig! En de rebelse cowboy die diep in mijn zachtaardig karakter zijn winterslaap hield, werd wakker.
Ik trok dus mijn stoute schoenen aan en stapte naar de organisator van de sportdienst met een actieplan: als het Stadsbestuur geen lessen meer wil organiseren, kunnen wij dan zelf geen club oprichten, deze zaal huren, en Kaat vragen met ons te willen verder werken?
Tot mijn vreugde maar vooral mijn verbazing moest de organisator geen seconde nadenken om mij een kordaat antwoord te geven: “als jij er wil voor gaan dan doe ik mee”.
De eerstvolgende woensdag kwam zij al bij mij met goed nieuws: zij had een optie op de zaal van de sporthal genomen en ook haar zus kunnen overtuigen om mee in het avontuur te stappen. Zo waren wij met z’n drieën en konden we dus onze vereniging opstarten. De zus was voor mij ook de ideale keuze: ze danste bij ons vanaf de eerste sessie en had reeds succesvol een nood-herhalingsles gegeven. Met de zus erbij hadden we een bestuur dat ook tegen onverwachte omstandigheden zou kunnen opboksen. Nu was snel en efficiënt werken de boodschap om tegen begin september met onze derde sessie country line dance verder te kunnen gaan.
Onze agenda’s werden bovengehaald en onze eerste werkvergadering werd gepland, samen met Bilbo en Kaat. De eerste mensen die ik in dit verhaal wens te bedanken voor hun hulp en steun bij het oprichten van onze club zijn dan ook deze twee mensen die ons van in het begin hebben bijgestaan.
Eerste werk was een kostenplaatje opstellen om te zien of onze droom haalbaar was. Toen de financiële kant was afgewerkt en realiseerbaar bevonden, moest onze club een naam hebben: de “Country Horse Dancers”, met een knipoog naar het symbool van Vilvoorde. Een logo was de logische derde stap. De organisator vertelde een collega te hebben die heel mooi kon tekenen en deze werd gevraagd iets te ontwerpen. Het resultaat was verbluffend! Deze dame wil ik zeker ook bedanken omdat zij ons dit logo heeft bezorgd.
Alle bestuursleden kregen ieder hun taak: De zus werd penningmeester en de organisator secretaris. Ik werd meteen gebombardeerd tot voorzitter. Was het omdat ik de oudste was? Of een man? In elk geval was ik wel blij dat de administratieve taken niet te veel op mijn schouders terecht kwamen. Bedankt dus, de twee zussen hiervoor.
Nu moesten wij nog onze vereniging officieel oprichten en dan kwamen we tot het laatste onderdeel van onze club: leden!Om leden te kunnen krijgen moesten wij eerst de wereld laten weten dat er in Vilvoorde een echte nieuwe country line dance club was opgericht. Het idee te werken met affiches en flyers.
Dankzij onze inspanningen hing Vilvoorde op korte tijd vol. Ik dank bij deze ook onze leden van het eerste uur die hebben geholpen bij het verspreiden van deze affiches.

Tijdens een van mijn nachtelijke bezoeken aan het Eigen Gewin vertelde ik Jeannine over ons project. Ze had niet alleen belangstelling om met ons mee te dansen, maar stelde mij ook voor een promotie actie te voeren op Faubourg kermis. Ook hier werden wij verrast door Bilbo en Kaat die met een grote groep mooi uitgedoste dansers een prachtige demonstratie kwamen geven; mijn dank dan ook aan de leden en het bestuur van de club Little Texas. Ik wil bovendien de mensen en het bestuur van de club Eigen Gewin te bedanken omdat ze altijd bereid zijn hun deuren voor ons open te zetten.
Onze campagne was gevoerd, nu was het nog spannend afwachten hoeveel inschrijvingen wij zouden krijgen. Gelukkig werden onze gezamenlijke inspanningen rijkelijk beloond en konden wij op meer leden rekenen dan verwacht.
Ik wil mijn verhaal afsluiten met het bedanken van onze eigen leden, jullie allen dus!
Dit voor het vertrouwen dat jullie in ons hebben gesteld en dit in de hoop dat country dansen in jullie eigen club iedereen evenveel voldoening en plezier mag verschaffen.
Dit was dus de geschiedenis over het ontstaan van jullie club, zoals ik deze heb ervaren. Alle lezers die tot hier zijn geraakt, ook dikke proficiat om het zolang vol te houden!
Hopend met jullie allemaal nog lang te mogen samenwerken en dansen,
God bless you,
Eddy

Eddy 2007

Uitwerking van het Country virus nauwelijks zichtbaar!

Eddy 2008

Te laat! Het Country virus heeft zich volledig ontwikkeld !

Contact | Informatie | Danslessen Info | links | Optredens | FotoGallerij - Video's | Site Map

Zoek

Back to content | Back to main menu